Hoe lang is München rijden? Dat was de vraag die al over menig lippen was geweest alvorens onze trip aan te vatten en al voor menig polemiek had gezorgd, gaande van een 7, een stevige 8 tot 10 uur rijden, waarna een zekere bovenbuur van ons aller Nico op onverklaarbare manier de debatten de mond snoerde door te wijzen op een dikke 12 uur karren. Goedgelovig als we waren, volgden we deze laatste raad op en hebben we die barre ochtend -om zeker te zijn- rond 5u00 in Antwerpen afgesproken. Iedereen (OB + Glenda de Geluidsmadam) in de ‘Van’ en dan op weg naar de eerste avontuurlijke bestemming, Hasselt, om daar ons aller bookerlabelmantour(partout)manager Steven Thomassen nog op te halen.

Na 2,7 km (van de 850) slaagt Dieter er al in voor lichte paniek te zorgen door de autocassettespeler volledig te blokkeren nadat hij er met jeugdig enthousiasme een cassette had ingestoken, waarbij hij tenminste 10 minuten nodig heeft om het ding er uit te prutsen, om dan tot de genante constatie te komen dat er al een cassette instak (men kan zich afvragen hoe deze man tot een plaatopname is geraakt (red)).

Rond 6u00 bij Steven aangekomen, die eigenlijk nog niet echt wakker is, waardoor zich reeds een ontbijt-koffie-pitstop van een uurtje opdringt, zodat we dan toch rustig de tijd hebben om Steven in zijn natuurlijke biotoop te zien ontwaken, niet dat we daar op dat moment echt behoefte aan hebben, maar kom, tegen een uur of 7 dan toch en route naar München met een stralende zonsopgang en door de boxen het ochtendgoddelijke stemgeluid van Johnny Cash, het leven lacht ons toe...

Vervolgens fahren maar over de Deutsche Autobahn, altijd maar rechtdoor, en zonder noemenswaardige obstakels tegen gekomen te zijn onderweg, komen we een stuk of 11 cds later tegen een vlotte half vier aan in Münich. Na de bovenbuurman van Nico nog eens stevig vervloekt te hebben, blijkt dat er toch al iemand in het Atomic Café aanwezig is, waardoor we ons materiaal al binnen kunnen smijten, en zo nog tot 18u00 de tijd hebben om al een streepje München op te snuiven. Eerste indrukken van Munchen zijn behoorlijk Duits, en als we vervolgens opzoek gaan naar een leuke Kneipe, belanden we op een markt in een door straalkachels gezellig verwarmd ersatz-terras, inclusief met gemütliche kerstdecoratie en al, we moeten er denk ik geen tekening bij maken.

Daarna terug afzakken naar het Atomic Café, seventies-boogie-nights-interieur, alwaar de mannen van Spoon (Austin, Texas) ook zijn aangekomen. Na een beleefd “Hi how are you, had a nice trip? Yeah, great” soundchecken geblazen om vervolgens voor het eerst voor een uitsluitend Deutsch publiek in een halfvolgelopen Atomic onze nummers ten berde brengen. Het publiek kan het blijkbaar wel smaken, en we zijn zelf ook wel tevreden, gezien de toch wel iets of wat lange dag en autotrip die we al achter de kiezen hadden. Spoon pakt na ons het Munchense publiek in, en zijn op het einde van het concert ook vragende partij ‘to hang with you guys after the show, because we want to get to know you better’. De ‘guys’ dienen hier wel niet al te letterlijk genomen te worden, aangezien hiermee vooral -zoals later zou blijken- de ‘Münich women’ worden bedoeld. Aansluitend is er dan ook nog een feestje met Dj Toby & Nina van Miles (D), die een juke-box van jaren-zestig en zeventig rock-muziek op het publiek loslaten en voorwaar, er wordt op maandagavond al een stevig danspasje gezet in de Atomic.

Terug in de backstage komen we tot het iets of wat beschonken besef dat we eigenlijk nog altijd geen slaapplaats hebben voor die avond. In de Atomic blijven maffen blijkt geen oplossing, gezien de schoonmaakploeg er de volgende dag al om 6u00 staat, maar Steven kent de dj’s en op eenvoudig verzoek bleek dat zij wel bereid waren om ons die nacht te herbergen. Ondertussen heeft Spoon zich al her en der op verschillende plaatsen in het café verspreid ‘to get to know you guys better’ en wordt het best nog een leuk feestje (ook nog gesignaleerd op de dansvloer: Dieter, Glenda Mathias en Steven, die in zijn eigen onnavolgbare stijl eigenlijk de dancing queen van de avond was). De uitsmijter die avond is uiteindelijk wel de intieme conversatie waarvan Nico en Dieter ongewild buiten voor de club getuige zijn tussen de bassist van Spoon (Josh) en 1 van de Münich women, die hij ondertussen al een beetje beter had leren kennen. Een flard hiervan die we u niet willen onthouden: “Gee. I wish I was an alien. Then I could be with you forever.” Qua one-liner kan dit wel tellen, en zou -zo blijkt- voor de rest van de tour een dankbaar onderwerp zijn om op terug te komen. Die nacht kunnen we tenslotte allemaal op het appartement van DJ Nina slapen, die ons de dag erna zelfs voorstelt om nog een nachtje te blijven, de Bavarische gastvrijheid kan voor ons dan al niet meer stuk.

dinsdag 18 november

Na een verkwikkend ontbijt van Frankfürter-Bratwurste en Wiener-Schnitzels gaan we die dag nog wat rondhoppen in het centrum. Op zoek naar een leuk café komen we weer niet verder dan een oerdegelijk Duits quasi Tiroler-café. Wachten dus op onze gids Nina, die ons vervolgens meeneemt naar Café Mozart, dat er al beter begint op te trekken, waar onze met halbe-liters gevulde magen dan ook nog wat bijgespijsd worden met heerlijke salades. In het charmante gezelschap van Dj Toby en Jim van Spoon vertrekken we aansluitend naar een 60ies-café (er zijn dus ook gewone cafés in Munchen), alwaar Micha zich voor een groot deel van de avond zal focussen op een verlichte wereldbol. Later die nacht zou dit Dieter ook nog inspiratie geven tot een spelletje waarbij hij om ter meeste landen uit een petit-beurreke probeert te bijten, die wij dan moesten raden... de rest van OB stond erbij en keek ernaar, wat deed de voorzitter raar ….

woensdag 19 november

Die ochtend nemen we afscheid van onze gastvrouw Nina, na haar appartement, rock-n-roll als we zijn, nog eerst volledig op te kuisen en de afwas even te doen. Ontbijten doen we ook al even rock-n-roll in een ontbijtcafé met vers geperst sinaasappelsap en heiBe chocolademilch. We moeten naar Lausanne en Nico rijdt het eerste stuk met flair, alsof hij een stuk van de weg is. Waar we tijdens de eerste rit tijd over hadden, komen we die hier te kort. Le Blue Lézard verstopt zich tussen de Bergen en laat zich uiteindelijk vinden na een lange rit. We zijn te laat, er staan nootjes klaar, we checken onze sound en behelpen ons met een éénvoudige geluidsinstallatie. Dieter geniet van zijn leuk opgehangen monitors terwijl Freek zichzelf paneert in een aparte podiumsound. Het eten is klaar en de rode wijn brengt rust, een stilte voor de storm want een uurtje later staan we op podium.

‘You say that I …’ en we zijn weg. Als ik het mij goed herinner, reageert het publiek zeer enthousiast en verkopen we een pak cd’s. Safari was heavy en Gravity uitgesponnen. Spoon speelt een heel  mooie set en het grootste deel van de dag zit erop. Alles terug in het busje, nog een paar pilsjes en de eerste avond mét geregeld slapen vindt zijn bergplaats. We verdelen ons over de kamers en slapen als marmotten. Woensdag was leuk en vermoeiend. Stuttgart zal wel niet zo ver zijn …..

Donderdag 20 november

Het verhaal van de eerste ochtend in Hasselt herhaalt zich zachtjes. Steven wist Kevin (aan de piano bij Spoon) de vorige nacht nog te overhalen een hoop Heinekens van 7.5 euro ’t stuk  te bekijken. We wachten dus. Stuttgart blijkt verder te zijn dan verwacht en nadat Steven en Glenda ons trakteren op een toeristische tour doorheen de Stuttgartse industriezone, komen we hongerig de Duitse stad binnengereden. Het feit dat Sparklehorse de week ervoor nog in ‘Der Manufaktur’ speelde stemt sommigen onder ons gerust.

Iedereen weet wat er gebeurt als een paard z’n stal ruikt. Hetzelfde gebeurt bij ons. De wetenschap dat we vrijdag naar huis keren doet sommigen denken over de mogelijke slaapplaats voor vannacht wat uiteindelijke leidt tot de beslissing om de avond zelf – weliswaar na het optreden van Spoon – nog richting huis te vertrekken.